Nieporządna

I na deser do wczorajszej notki. W końcu u Agi też zaczęło się od rozmowy z teściową.

Natalis ma wywiadówkę, Kot na konferencji, muszę młodego zostawić z moją mamą. Staram się jestem miła, poprzestaje na stanie sporego zirytowania, omija nas awantura. I nagle komentarz „ A słuchaj, ty byś nie chciała pójść na jakieś studia, korespondencyjnie przynajmniej, no żebyś nie musiała tak siedzieć”. Podsumowując rozmowę rodzicielka szalenie i szczerze mi współczuje. Ona specjalnie miała jedno dziecko,wszystko mu dała, na korepetycje woziła, żeby tylko kimś było. A ja co? Ciężko mam; nic tylko pieluchy i beznadzieja. Ale może to się zmieni, może zmądrzeje pójdę na jakiś tajemniczy kurs i będę miała pracę z zarobkami powyżej średniej krajowej. ( Ciekawe jaki miałby to być kurs, jak się spytałam co i jak to coś bąknęła o jezydach bo w każdej firmie się przydają).

Totalne niezrozumienie. Nie tłumaczę już. Wzruszam ramionami.

Zresztą odkąd pamiętam - a odrabianie lekcji z Natalką przypominają mi moje lata szkolne, to brak ambicji to był główny zarzut do mnie. Siedzieli ze mną codziennie, miałam zakaz wychodzenia na dwór, wyrywali kartki i kazali pisać to jeszcze raz porządnie. Żeby była piątka, nie trója. Żeby coś ze mnie było, żebym zdała do liceum ( straszak przez osiem lat podstawówki - bo nie zdasz do liceum!), potem bo nie zdasz na studia. A potem zrobiło się jeszcze gorzej, bo zaczęłam na potęgę czytać niepotrzebne do szkoły książki. Zacięcia naukowego nigdy specjalnego nie miałam. Albo inaczej; uczyłam się łatwo, a nudziłam jeszcze szybciej. I szybko opanowałam jak robić „żeby było”, Mój próg tolerancji na nudę jest bardzo niski, a nigdy nikt mnie nie zachęcał „bo to fajne i ciekawe” tylko „ bo nie zdasz, bo będziesz byle kim, pójdziesz za sklepową”.

Zresztą, tu dygresja, jakiś czas temu zrozumiałam, ze główną siłą napędową moje rodziny jest LĘK. Nie pragnienie dobra, ciekawość świata, pragnienie władzy, czegokolwiek, ale lęk. Że nas oszukają, zwolnią, ze się nie dostaniesz. Że facet zdradzi, pójdzie do innej. Że zachorujesz, że się puścisz, zaciążysz, znarkotyzujesz. Że nie wolno się odsłaniać, otwierać mówić o sobie, bo inni nas zniszczą, wykorzystają słabe punkty. Trzeba się zamknąć w sobie i być jak takie małe zjeżone zwierzątko, czujne i agresywne. Myślę, że stąd też fascynacja Natankiem - on idealnie daje upust ich strachom. Oni źli nas zniszczą.

I problem był, bo ja się mało czego bałam. Ja zawsze byłam ciekawa. Bardzo szybko się nudziłam i bardzo wiele rzeczy po mnie spływało. Ale się nie bałam.

I jest w tym wszystkim jakaś gorzka ironia. Cały lek moich rodziców: od tego, że się nie nauczę składać liter, nie zdam do liceum, wpadnę w złe towarzystwo, zajdę w ciążę, nie zdam an studia ...to wszystko miało mieć jedna STRASZNĄ konsekwencję; miałam nie mieć dobrej pracy i nic w życiu nie osiągnąć. A ja właśnie pracy nie mam i nie szukam w tej chwili. Czy będę szczęśliwa, mądra, zadowolona nikt się nie martwił. Może i lepiej.

Swoją drogą moja babcia zawsze powtarzała mamie - ty miej drugie dziecko, z tego już nic nie będzie. Mądra kobieta była jak widać.


W końcu nie wytrzymałam i wygadałam się matce, ze od przyszłego roku wracam na studia. Chcę robić podyplomowo terapię pedagogiczną. Prychnęła zirytowana. Ale ja miałam na myśli...coś porządnego. No bo jak ja sobie coś wybiorę to zawsze musi być byle jakie, takie już to życie. A tak się starali...