Potrzeby mi był taki wyjazd. Przede wszystkim po to, żeby spędzić trochę czasu z Kocurem, połazić tu i tam, porozmawiać. Przez trzy dni staraliśmy się zobaczyć i zrobić tyle, co przez tydzień, więc jestem fizycznie zmęczona, ale mam podładowane emocjonalne akumulatory. Ogólnie jako miasto uwielbiam Londyn, nie wiem czemu, może za różnorodność, to, że zawsze coś się dzieje. Może po prostu mi się tam wizualnie podoba. Choć z drugiej strony miałam trochę wrażenie, że ciągnie mnie też do nowych miejsc. Brakuje mi tego, że miasto mnie zaskoczy.
Wszystkich atrakcji nie będę wymieniać. Byliśmy w planetarium, na Love Never Dies, w całkiem sporej liczbie księgarni. Nieśmiało szukałam książki Angeli Carter i jak zaczarowana stanęłam przed półką pełną jej książek. Wyszłam z Fireworks – zbiorem opowiadań i antologią bajek przez nią zebranych i edytowanych. Rzadko się zdarza, że trafiam na baśń, której w tej czy innej formie nigdy nie słyszałam, a tu takie się trafiają, żałuję tylko, że bez komentarza redakcyjnego, dużo bym dała, żeby poczytać jej notatki na marginesach, interpretacje, skojarzenia.
Poza tym spotkała mnie mała przygoda. Jak już wspominałam, tydzień przed wyjazdem byłam u fryzjera. Nie dogadałam się z moją fryzjerką i byłam absolutnie niezadowolona. Psioczyłam i pomstowałam, że pojadę wyglądając strasznie. Nie pozwalałam na zdjęcia, ale w końcu z tym czymś na głowie pojechałam. Idę sobie z Kotem po Londynie, w nieprzyzwoicie krótkiej sukience ( takiej co do bardziej skromnych miejsc robi za bluzkę) i nagle ktoś mnie zaczepia. Okazało się że w pobliskim zakładzie fryzjerskim ( raczej z tej górnej półki) odbywa się szkolenie i modelka im wypadła. Panika. Czy zgodzę się za darmo być obcięta. Haczyk w tym, że nie miałam za dużo do powiedzenia w sprawie wyboru fryzury. No ba że się zgadzam. Szkolenie prowadził jakiś guru fryzjerstwa, a mnie strzygł jakiś chłopak z Francji. Bida z nędzą, wystraszony, średnio radzący sobie z językiem, zestresowany i zupełnie załamany, że wszyscy tną a on siedzi jak ofiara. To mu powiedziałam, że ma robić jak uważa i będzie dobrze. Ogólnie co kilka ruchów nożyczkami wzywał Mistrza i wszyscy dyskontowali jak dalej ciąć. Całość zabrała ponad dwie godziny, ale bawiłam się świetnie. A efekt jest bardzo, bardzo fajny.
Wybierając się w podróż zabieram tylko bagaż podręczny, a co za tym idzie mam w nim mało miejsca. Znaczy – zabieram tylko jedną książkę. Czasem zdarza się tak, że mi nie podchodzi i jestem zdana w samolocie na pastwę autora sadysty. Tym razem wzięłam ( z polecenia Zuzy) Elizabeth Gilbert „Jedź, módl się, kochaj”. Na początku mnie irytowała. Bałam się skrzyżowania Cohelo z Brigit Jones. Ale potem się zupełnie wciągnęłam w absolutnie szczerą i osobistą narrację książki. Bohaterka ( właściwie to autorka też bo jest to swojego rodzaju pamiętnik) ma życie z którego nie jest zadowolona i jedzie w podróż w trzy miejsca – do Włoch, Indii i na Balii. W każdym z tych miejsc szuka i znajduje coś innego. Przez pierwsze trzydzieści stron byłam maksymalnie podejrzliwa i nieufna, a zamknęłam jedną z najważniejszych h książek jakie czytałam. Za szczerość, trafność spostrzeżeń i ciepło. I bardzo mi bliskie podejście do medytacji.
I na koniec właśnie jeden z moich ulubionych fragmentów tej książki: „Na ogół ludzie traktują szczęście jak traf, coś, co może się zdarzyć jak piękna pogoda. Ale szczęście nie pojawia się w taki sposób. Szczęście jest wynikiem naszego osobistego wysiłku. Trzeba o nie walczyć, dążyć do niego, upierać się przy nim, a czasem nawet szukać go na drugim końcu świata”
A o jeszcze kilku rzeczach z tej książce i medytacji potem. Teraz musze ogarnąć dom. Nieuporządkowanie przestrzeni wokół siebie czasem powoduje bałagan wewnątrz.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Londyn. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Londyn. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 13 maja 2010
Londyn raz jeszcze, to i owo
Potrzeby mi był taki wyjazd. Przede wszystkim po to, żeby spędzić trochę czasu z Kocurem, połazić tu i tam, porozmawiać. Przez trzy dni staraliśmy się zobaczyć i zrobić tyle, co przez tydzień, więc jestem fizycznie zmęczona, ale mam podładowane emocjonalne akumulatory. Ogólnie jako miasto uwielbiam Londyn, nie wiem czemu, może za różnorodność, to, że zawsze coś się dzieje. Może po prostu mi się tam wizualnie podoba. Choć z drugiej strony miałam trochę wrażenie, że ciągnie mnie też do nowych miejsc. Brakuje mi tego, że miasto mnie zaskoczy.
Wszystkich atrakcji nie będę wymieniać. Byliśmy w planetarium, na Love Never Dies, w całkiem sporej liczbie księgarni. Nieśmiało szukałam książki Angeli Carter i jak zaczarowana stanęłam przed półką pełną jej książek. Wyszłam z Fireworks – zbiorem opowiadań i antologią bajek przez nią zebranych i edytowanych. Rzadko się zdarza, że trafiam na baśń, której w tej czy innej formie nigdy nie słyszałam, a tu takie się trafiają, żałuję tylko, że bez komentarza redakcyjnego, dużo bym dała, żeby poczytać jej notatki na marginesach, interpretacje, skojarzenia.
Poza tym spotkała mnie mała przygoda. Jak już wspominałam, tydzień przed wyjazdem byłam u fryzjera. Nie dogadałam się z moją fryzjerką i byłam absolutnie niezadowolona. Psioczyłam i pomstowałam, że pojadę wyglądając strasznie. Nie pozwalałam na zdjęcia, ale w końcu z tym czymś na głowie pojechałam. Idę sobie z Kotem po Londynie, w nieprzyzwoicie krótkiej sukience ( takiej co do bardziej skromnych miejsc robi za bluzkę) i nagle ktoś mnie zaczepia. Okazało się że w pobliskim zakładzie fryzjerskim ( raczej z tej górnej półki) odbywa się szkolenie i modelka im wypadła. Panika. Czy zgodzę się za darmo być obcięta. Haczyk w tym, że nie miałam za dużo do powiedzenia w sprawie wyboru fryzury. No ba że się zgadzam. Szkolenie prowadził jakiś guru fryzjerstwa, a mnie strzygł jakiś chłopak z Francji. Bida z nędzą, wystraszony, średnio radzący sobie z językiem, zestresowany i zupełnie załamany, że wszyscy tną a on siedzi jak ofiara. To mu powiedziałam, że ma robić jak uważa i będzie dobrze. Ogólnie co kilka ruchów nożyczkami wzywał Mistrza i wszyscy dyskontowali jak dalej ciąć. Całość zabrała ponad dwie godziny, ale bawiłam się świetnie. A efekt jest bardzo, bardzo fajny.
Wybierając się w podróż zabieram tylko bagaż podręczny, a co za tym idzie mam w nim mało miejsca. Znaczy – zabieram tylko jedną książkę. Czasem zdarza się tak, że mi nie podchodzi i jestem zdana w samolocie na pastwę autora sadysty. Tym razem wzięłam ( z polecenia Zuzy) Elizabeth Gilbert „Jedź, módl się, kochaj”. Na początku mnie irytowała. Bałam się skrzyżowania Cohelo z Brigit Jones. Ale potem się zupełnie wciągnęłam w absolutnie szczerą i osobistą narrację książki. Bohaterka ( właściwie to autorka też bo jest to swojego rodzaju pamiętnik) ma życie z którego nie jest zadowolona i jedzie w podróż w trzy miejsca – do Włoch, Indii i na Balii. W każdym z tych miejsc szuka i znajduje coś innego. Przez pierwsze trzydzieści stron byłam maksymalnie podejrzliwa i nieufna, a zamknęłam jedną z najważniejszych h książek jakie czytałam. Za szczerość, trafność spostrzeżeń i ciepło. I bardzo mi bliskie podejście do medytacji.
I na koniec właśnie jeden z moich ulubionych fragmentów tej książki: „Na ogół ludzie traktują szczęście jak traf, coś, co może się zdarzyć jak piękna pogoda. Ale szczęście nie pojawia się w taki sposób. Szczęście jest wynikiem naszego osobistego wysiłku. Trzeba o nie walczyć, dążyć do niego, upierać się przy nim, a czasem nawet szukać go na drugim końcu świata”
A o jeszcze kilku rzeczach z tej książce i medytacji potem. Teraz musze ogarnąć dom. Nieuporządkowanie przestrzeni wokół siebie czasem powoduje bałagan wewnątrz.
Wszystkich atrakcji nie będę wymieniać. Byliśmy w planetarium, na Love Never Dies, w całkiem sporej liczbie księgarni. Nieśmiało szukałam książki Angeli Carter i jak zaczarowana stanęłam przed półką pełną jej książek. Wyszłam z Fireworks – zbiorem opowiadań i antologią bajek przez nią zebranych i edytowanych. Rzadko się zdarza, że trafiam na baśń, której w tej czy innej formie nigdy nie słyszałam, a tu takie się trafiają, żałuję tylko, że bez komentarza redakcyjnego, dużo bym dała, żeby poczytać jej notatki na marginesach, interpretacje, skojarzenia.
Poza tym spotkała mnie mała przygoda. Jak już wspominałam, tydzień przed wyjazdem byłam u fryzjera. Nie dogadałam się z moją fryzjerką i byłam absolutnie niezadowolona. Psioczyłam i pomstowałam, że pojadę wyglądając strasznie. Nie pozwalałam na zdjęcia, ale w końcu z tym czymś na głowie pojechałam. Idę sobie z Kotem po Londynie, w nieprzyzwoicie krótkiej sukience ( takiej co do bardziej skromnych miejsc robi za bluzkę) i nagle ktoś mnie zaczepia. Okazało się że w pobliskim zakładzie fryzjerskim ( raczej z tej górnej półki) odbywa się szkolenie i modelka im wypadła. Panika. Czy zgodzę się za darmo być obcięta. Haczyk w tym, że nie miałam za dużo do powiedzenia w sprawie wyboru fryzury. No ba że się zgadzam. Szkolenie prowadził jakiś guru fryzjerstwa, a mnie strzygł jakiś chłopak z Francji. Bida z nędzą, wystraszony, średnio radzący sobie z językiem, zestresowany i zupełnie załamany, że wszyscy tną a on siedzi jak ofiara. To mu powiedziałam, że ma robić jak uważa i będzie dobrze. Ogólnie co kilka ruchów nożyczkami wzywał Mistrza i wszyscy dyskontowali jak dalej ciąć. Całość zabrała ponad dwie godziny, ale bawiłam się świetnie. A efekt jest bardzo, bardzo fajny.
Wybierając się w podróż zabieram tylko bagaż podręczny, a co za tym idzie mam w nim mało miejsca. Znaczy – zabieram tylko jedną książkę. Czasem zdarza się tak, że mi nie podchodzi i jestem zdana w samolocie na pastwę autora sadysty. Tym razem wzięłam ( z polecenia Zuzy) Elizabeth Gilbert „Jedź, módl się, kochaj”. Na początku mnie irytowała. Bałam się skrzyżowania Cohelo z Brigit Jones. Ale potem się zupełnie wciągnęłam w absolutnie szczerą i osobistą narrację książki. Bohaterka ( właściwie to autorka też bo jest to swojego rodzaju pamiętnik) ma życie z którego nie jest zadowolona i jedzie w podróż w trzy miejsca – do Włoch, Indii i na Balii. W każdym z tych miejsc szuka i znajduje coś innego. Przez pierwsze trzydzieści stron byłam maksymalnie podejrzliwa i nieufna, a zamknęłam jedną z najważniejszych h książek jakie czytałam. Za szczerość, trafność spostrzeżeń i ciepło. I bardzo mi bliskie podejście do medytacji.
I na koniec właśnie jeden z moich ulubionych fragmentów tej książki: „Na ogół ludzie traktują szczęście jak traf, coś, co może się zdarzyć jak piękna pogoda. Ale szczęście nie pojawia się w taki sposób. Szczęście jest wynikiem naszego osobistego wysiłku. Trzeba o nie walczyć, dążyć do niego, upierać się przy nim, a czasem nawet szukać go na drugim końcu świata”
A o jeszcze kilku rzeczach z tej książce i medytacji potem. Teraz musze ogarnąć dom. Nieuporządkowanie przestrzeni wokół siebie czasem powoduje bałagan wewnątrz.
środa, 12 maja 2010
LND notka bardzo hermeryczna
Jutro szersza relacja z Londynu. A teraz...
...notka bardzo hermetyczna – kto nie chce nich nie czyta (-; Specjalnie dla wielbicieli musicali i Upiora. Wszystko poniżej opisane oparte o moje subiektywne wrażenia i o uwagi Pana Kota Męża – wolnego od skrzywienia fandomowego, ale za to obdarzonego empatią i tym, że jako facet inaczej patrzy na męskie postacie.
Dla mnie osobiście Upiór, szczególnie w wersji Webbera, jest jednym z najważniejszych dzieł w kategorii muzyki i treści. Nie wiem dlaczego. Kiedy pierwszy raz usłyszałam cięło mnie i tak trwam do dziś. Dlatego też na kontynuację POTO w wykonaniu Webbera do Londynu musiałam po prostu jechać. I chociaż spodziewałam się najgorszych rzeczy byłam bardzo, bardzo pozytywnie zaskoczona.
Ogólnie daję 8/10. Dużo.
Czemu nie 10? Zacznijmy od marudzenia.
Pracują nad warstwą tekstową libretta, ale ciągle za mało. Za dużo słów Bjutifuuuulll na minutę. Minus jedne punkt.
Dwa to niektóre słabsze kawałki muzycznie w porównaniu do POTO. The Arya i tytułowe Love Never Dies smętne. Ale jest też kilka kawałków absolutnie rewelacyjnych.
Tak jak pisano wcześniej bardzo dobra gra aktorska, wokale ( Ramin, Ramin, Ramin!), orkiestra i efekty wizualne. Jeżeli chodzi o libretto to ja to kupuję w 100%. To dla mnie jest kontynuacja. Osobiście nie wiem dlaczego Webber zrobił taki przeskok czasowy. Niby minęło 11 lat – a tak naprawdę ze 20. Może po prostu chciał pomysł na scenografię secesyjną ( moja opinia) może był to też pewien przekaz ( wersja Kota). Moim zdaniem niepotrzebnie. Bez tego przekaz, że JEST to kontynuacja byłby mocniejszy.
Dla mnie cały musical nie był smutny ani ckliwy. Był gorzki. I uważam, że Webber miał prawo to tak skończyć – w końcu jest osobą która w ten mit włożył bardzo dużo. Nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że mity są czymś stałym, czymś nad czym nie wolno pracować, interpretować. Z mitologią grecką robiła to Atwoowd, Winterson, Borges. Na Boga, czemu nie może tego robić Webber z mitem w który tyle włożył. W końcu jeżeli chodzi o POTO to też jest wierne Leruxowi tylko w warstwie treści, a nie akcentów emocjonalnych.
Z takimi interpretacjami jest czasem problem. Każdy, kto się czuje w jakiś sposób związany z mitem będzie tam coś swojego wkładał. A to będzie ulubiony ( i jedyny słuszny) paring, a to ktoś się będzie panicznie bał wątków religijnych, dzieci, albo świnek morskich, albo jeszcze czego innego. Tak bywa. I każda interpretacja – i odbiór tej interpretacji mitu – jest tym wszystkim obciążony. Ale mimo wszystko to Webberowi wyszło bardzo dobrze – choć jest to jego subiektywna wersja tej historii.
Tak, to nie są już ci sami bohaterowie. Bo n i k t nie jest taki sam po 10 latach. Ja też nie. To są ci sami bohaterowie zmienieni 11 latami życia po podjęciu takich a nie innych decyzji. I to jest bardzo konsekwentne. Tak, Upiorowi brakuje tego ciemnego mrocznego rysu, kogoś kto nigdy nie został dotknięty. I nie może już go mieć – bo już nie jest kimś kto nigdy nie został pocałowany, dotknięty. Żaba zamieniła się w księcia, no może w człowieka. I k a ż d y najlepszy nawet fanfik, film, opera, książka która da mu na chwilkę Christine, a potem opisze dalsze losy będzie tak wyglądała.
Pojawiały się zarzuty o mieszczańskie wartości. Cóż, n i c z e g o bardziej mieszczańskiego od małżeństwa nie można sobie wyobrazić, a to już w mu w tekstach podawano. Ba, u Leroux i Kay sam się o to prosił.
Dzieci są naturalną biologiczną konsekwencją seksu, są tak samo mieszczańskie jak miesiączka. Jeżeli ktoś go kładzie z Christine do buduaru, to za każdym razem kiedy to robi może sobie rzucić na dni płodne. Niestety autorzy nie rzucają i naginają statystykę do własnego widzimisie. Czasem nie ma dzieci 10 lat, a czasem hop od pierwszego razu. Co bardzo prawdopodobne to już inna rzecz.
A co do zarabiania pieniędzy. Nie ma możliwości wyciągania pieniędzy szantażem od dyrekcji opery – a pieniądze dają niezależność. Miejsce gdzie można zamknąć drzwi i nie być widzianym.
Ponieważ libretto jest chyba ogólnie znane, to wygodniej mi będzie podzielić to postaciami. Wszystko opieram zarówno o POTO jak i LND.
1) Trójkąt ( emocjonalny!) Meg - Madam Giry – Upiór
Moim zdaniem jedne z ważniejszych wątków POTO i najważniejszy w LND. Zacznijmy od Madam Giry. Ona się w nim ciężko kocha. Ale wie, że w tym życiu nic z tego. Jest brzydka i stara. Była baletnica, która chodzi o lasce. Chłodna emocjonalnie. Nie wiem co sobie o nim nawyobrażała, ale to ona (w POTO) upiera się, że Christine była tak dobrze nauczana ( no ba, z takim mistrzem) protestuje, przeciwko pułapce w Don Juanie, ruga Carlottę za uwagi „w obecności kompozytora”. Cokolwiek czuje Madam Giry jest silne, ale pewnie też głęboko schowane. Ona nie ma kontaktu z własnymi emocjami i sama się do końca do nich nie przyzna. W miłe mądre staruszki nie wierzę. Spotkałam ich w życiu tyle co jednorożców.
I w takim środowisku rośnie mała Meg. Mała Persefona – Afrodyta. Mitologizuje Upiora, szlag ją trafia z zazdrości, ale chce być bezinteresowna. I pierwsza przedostaje się do jego kryjówki żeby go ratować przed tłumem. I bierze maskę.
Tatatttm, minęło 11 lat.
Madam Giry jest już nie tylko oschła i zamknięta. Jest zgorzkniała pozbawiona złudzeń i wściekła. Ponieważ sama w żaden sposób nie może być przez niego traktowana jak kobieta ( sama się tak nie traktuje) to w jakiś sposób projektuje swoje pragnienia na córkę. Jak stara żona która będzie mężowi podkładać młodszą. Najgorsza, wstrętna dominująca Demeter. Aż boli.
Meg jest po 11 latach bycia blisko despotycznej, apodyktycznej i pozbawionej empatii matki. Jedyne co ją trzyma na powierzchni to miłość do Upiora. Zrobi wszystko, będzie tańczyć, pójdzie do łóżka z połową Nowego Yorku, byleby mu iść na rękę. I cały czas ma nadzieję. Żeby tylko raz spojrzał, zauważył, docenił. Cokolwiek. A on sprowadza Christine. Ona porwała tego dzieciaka z desperacji i rozpaczy. To jest wstrząsające. Żeby raz spojrzał, wysłuchał jak ją boli. To jest to samo co on zrobił z Roaulem. ZWRÓĆ UWAGĘ JAK MNIE BOLI. Wysłuchaj, zrozum, spójrz tu!
2) Raoul.
W ostatniej wersji POTO bardzo mi się podobał. Młody odważny zakochany chłopak. Zdecydowany i uczciwy. I co dostaje? 10 lat z kobietą która ko nie kocha. Mówi że i owszem, ale cały czas między nimi jest jakiś cień. Moja przyjaciółka pisała kiedyś taki rewelacyjny tekst o Ariadnie i Dionizosie, gdzie między dwoma boskimi ciałami leżało cały czas widmo ciała śmiertelnika. On nie rozumie jej marzeń jej muzyki. Dał jej wszystko a dostał kupie popiołu. Jak po 11 latach nie zostanie pijakiem to ja już nie wiem co. Mógł sobie strzelić w łeb. Davil Take The Hidmost jest zdecydowanie najlepszą sceną spektaklu. Po pijaku ludzie czasem mówią prawdę. On już czuje ulgę. Nich to się wreszcie skończy. Niech go zdecydowanie wybierze i udowodni że go kocha, albo niech spada. I myślę że wyjechał ze spokojem.
3) Christine
Gina Beck to w POTO bardzo fajnie zagrała. Zagrała Christine która mogła doprowadzić do takiej a nie innej sytuacji. Mój pan Kocur powiedział coś ciekawego. „Ona jest negatywna postacią. Złą. Albo nie to jest niedobre słowo. Ona jest DESTRUKTWNA. Niezdecydowana. Potrafi tylko stać, śpiewać i niszczy wszystko wokół.” Nie ma tak naprawdę kontaktu ani z Upiorem ( którego się boi) ani z Raoulem. Ona musiała na końcu zginać by ich od tej destruktywnej miłości uwolnić. I tu nawet pasuje ta scena miłosna w ciemnościach. Ona jest jak ktoś kto chce, ale się cofa. Otwiera drzwi, a potem odskakuje. Przyszła do niego, ale już w świetle – które być może dało by Upiorowi pewność że go akceptuje – to już było dla niej za dużo. Czemu nie skoczyła z mostu po Beneath...? Bo nawet na to była zbyt niezdecydowana. Ona zasadniczo stała gdzie ją postawili. Bo był obok Raoul który nie wymagał tłumaczeń, być może ( moje domysły) przełożył ślub, wspierał. Więc poszła z prądem. Jak zawsze.
W scenach z POTO są dwa ciekawe momenty. Po pierwsze kiedy proponują jej zdradę w Don Juanie ona się nie waha, czy zdradzi – ona się jak zwykle o siebie boi. A dwa w samym Don Juanie ona moim zdaniem bardzo późno zauważa że to jest Upiór. I zaraz chce zwiewać. Ona chciałaby ciastko mieć i ciastko zjeść. Być bezpieczną żoną pięknego arystokraty – i mieć swojego anioła, który jej przypomniał ojca.
4) Upiór
Kiedy patrzy się na tą całą Fantasmę w LND to nasuwa mi się słowo Spaczona. W jakiś sposób kulawa, skrzywiona, chora. On nie potrafi się uwolnić od Christine, żyje tęsknotą i poczuciem winy. I to go spala. I pewnie albo by sobie strzelił w łeb, albo w tym trwał, gdyby nie kłótnia z Madam Giry. To był okrzyk rozpaczy „ a szlag z tym wszystkim, niech mi choć jeden raz zaśpiewa, a potem już mogę umierać”. Co do sceny miłosnej w ciemnościach i jego odejściu. Opinia i moja i Kocura jest taka, że jak najbardziej miał prawo to zrobić. Ze strachu, w odruchu empatii, że z nim będzie lepiej, a to było złe i on na to nie zasłużył. Zresztą on ma ogólnie tendencje do wyciągania po coś rękę – tak długo jak ma pewność, że tego nie dostanie. Tak było z tym pocałunkiem w POTO. Najpierw się odgrażał, że ma z nim zostać na wieki, a kiedy go pocałowała, to mógł już tylko powiedzieć „ a wiesz, może z nim będziesz szczęśliwsza, gdzie mi do ciebie”. Stwierdzenia że „on tak by nie postąpił, w ogóle mnie nie przekonują”. On tak nie p o w i n i e n postępować, nie powinien jej zostawiać, ale nie był w pełni zrównoważonym, dojrzałym emocjonalnie człowiekiem. Na punkcie fizyczności miał taką traumę, że jeżeli nie był w 100% pewny, ze jest akceptowany to musiał uciec. Nawet jeżeli zaraz potem tego żałował, to już nie było jak wrócić.
Reżyser chciał go uwolnić od tej traumy i dać coś w zamian. Moim zdaniem w The Beauty Underneath on ma euforię nie tyle ojcostwa co k o n t a k t u z kimkolwiek. Ostatnio takowy miał przez lustro, bo potem już nie. Nie wiem czy zostawienie mu syna jest dobrym pomysłem dla obojga. Łatwo im nie będzie, trudno mieć ojca który w ciągu 5 minut musi emocjonalnie dorosnąć. Ale wydaje mi się, że jest szansa. Bo ten dzieciak nie był tak durny jak Christine i można cokolwiek zacząć z czystą kartą.
Dla mnie cały spektakl nie jest o miłości. Jest o tym, co się dzieje z ludźmi po 11 latach złych wyborów i niezdecydowania. I o tym, że można być tak zasłuchanym w czyjś g ł o s ( czyli warunek fizyczny) że nie widzi się obok całkiem prawdziwej Persefony.
Całe tło rodem z wesołego miasteczka i kabaretu też bardzo mi się podobało. Kojarzyło mi się z książką Mądre Dzieci Angeli Carter. Kabaret i rewia nie są znowu tak daleko od teatru i opery. To nieślubne dzieci tych samych rodziców.
I jeszcze kilka słów o masce. Tak się zafiksowałam na tym co pisano w necie i na nawiązaniach do Upiora Manhattanu ( dużo, dużo słabszego) że myślałam że to jest maska upiornego clowna. To jest maska kobieca. To jest głowa Lalki – Christine po latach. Jego pięknego obrazu który sobie stworzył, tak jak tą lalkę, i który był tak niszczący i destruktywny. A poza tym, czy te ciemne oczy nie kojarzą się ze śmiercią? Nie znając libretta – patrząc na tą maskę – kobiecą ( czerwone piękne lustra) i martwą ( ciemne zapadnięte oczy) można się domyślić zakończenia.
Patrzyłam na libretto LND jako na romans – na tą najpłytszą wersję. To było trochę tak jakby patrzeć na POTO jak na horror gdzie ktoś straszy. Nie o to do końca chodzi. A Webber dalej jest mistrz. Szkoda tylko, że mu teksty jakiś baran pisał.
Tak czy inaczej jeżeli macie w Londynie czas na jeden spektakl polecam POTO, ale jeżeli jest choć cień szansy na dwa wieczory – koniecznie idźcie na LND.
...notka bardzo hermetyczna – kto nie chce nich nie czyta (-; Specjalnie dla wielbicieli musicali i Upiora. Wszystko poniżej opisane oparte o moje subiektywne wrażenia i o uwagi Pana Kota Męża – wolnego od skrzywienia fandomowego, ale za to obdarzonego empatią i tym, że jako facet inaczej patrzy na męskie postacie.
Dla mnie osobiście Upiór, szczególnie w wersji Webbera, jest jednym z najważniejszych dzieł w kategorii muzyki i treści. Nie wiem dlaczego. Kiedy pierwszy raz usłyszałam cięło mnie i tak trwam do dziś. Dlatego też na kontynuację POTO w wykonaniu Webbera do Londynu musiałam po prostu jechać. I chociaż spodziewałam się najgorszych rzeczy byłam bardzo, bardzo pozytywnie zaskoczona.
Ogólnie daję 8/10. Dużo.
Czemu nie 10? Zacznijmy od marudzenia.
Pracują nad warstwą tekstową libretta, ale ciągle za mało. Za dużo słów Bjutifuuuulll na minutę. Minus jedne punkt.
Dwa to niektóre słabsze kawałki muzycznie w porównaniu do POTO. The Arya i tytułowe Love Never Dies smętne. Ale jest też kilka kawałków absolutnie rewelacyjnych.
Tak jak pisano wcześniej bardzo dobra gra aktorska, wokale ( Ramin, Ramin, Ramin!), orkiestra i efekty wizualne. Jeżeli chodzi o libretto to ja to kupuję w 100%. To dla mnie jest kontynuacja. Osobiście nie wiem dlaczego Webber zrobił taki przeskok czasowy. Niby minęło 11 lat – a tak naprawdę ze 20. Może po prostu chciał pomysł na scenografię secesyjną ( moja opinia) może był to też pewien przekaz ( wersja Kota). Moim zdaniem niepotrzebnie. Bez tego przekaz, że JEST to kontynuacja byłby mocniejszy.
Dla mnie cały musical nie był smutny ani ckliwy. Był gorzki. I uważam, że Webber miał prawo to tak skończyć – w końcu jest osobą która w ten mit włożył bardzo dużo. Nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że mity są czymś stałym, czymś nad czym nie wolno pracować, interpretować. Z mitologią grecką robiła to Atwoowd, Winterson, Borges. Na Boga, czemu nie może tego robić Webber z mitem w który tyle włożył. W końcu jeżeli chodzi o POTO to też jest wierne Leruxowi tylko w warstwie treści, a nie akcentów emocjonalnych.
Z takimi interpretacjami jest czasem problem. Każdy, kto się czuje w jakiś sposób związany z mitem będzie tam coś swojego wkładał. A to będzie ulubiony ( i jedyny słuszny) paring, a to ktoś się będzie panicznie bał wątków religijnych, dzieci, albo świnek morskich, albo jeszcze czego innego. Tak bywa. I każda interpretacja – i odbiór tej interpretacji mitu – jest tym wszystkim obciążony. Ale mimo wszystko to Webberowi wyszło bardzo dobrze – choć jest to jego subiektywna wersja tej historii.
Tak, to nie są już ci sami bohaterowie. Bo n i k t nie jest taki sam po 10 latach. Ja też nie. To są ci sami bohaterowie zmienieni 11 latami życia po podjęciu takich a nie innych decyzji. I to jest bardzo konsekwentne. Tak, Upiorowi brakuje tego ciemnego mrocznego rysu, kogoś kto nigdy nie został dotknięty. I nie może już go mieć – bo już nie jest kimś kto nigdy nie został pocałowany, dotknięty. Żaba zamieniła się w księcia, no może w człowieka. I k a ż d y najlepszy nawet fanfik, film, opera, książka która da mu na chwilkę Christine, a potem opisze dalsze losy będzie tak wyglądała.
Pojawiały się zarzuty o mieszczańskie wartości. Cóż, n i c z e g o bardziej mieszczańskiego od małżeństwa nie można sobie wyobrazić, a to już w mu w tekstach podawano. Ba, u Leroux i Kay sam się o to prosił.
Dzieci są naturalną biologiczną konsekwencją seksu, są tak samo mieszczańskie jak miesiączka. Jeżeli ktoś go kładzie z Christine do buduaru, to za każdym razem kiedy to robi może sobie rzucić na dni płodne. Niestety autorzy nie rzucają i naginają statystykę do własnego widzimisie. Czasem nie ma dzieci 10 lat, a czasem hop od pierwszego razu. Co bardzo prawdopodobne to już inna rzecz.
A co do zarabiania pieniędzy. Nie ma możliwości wyciągania pieniędzy szantażem od dyrekcji opery – a pieniądze dają niezależność. Miejsce gdzie można zamknąć drzwi i nie być widzianym.
Ponieważ libretto jest chyba ogólnie znane, to wygodniej mi będzie podzielić to postaciami. Wszystko opieram zarówno o POTO jak i LND.
1) Trójkąt ( emocjonalny!) Meg - Madam Giry – Upiór
Moim zdaniem jedne z ważniejszych wątków POTO i najważniejszy w LND. Zacznijmy od Madam Giry. Ona się w nim ciężko kocha. Ale wie, że w tym życiu nic z tego. Jest brzydka i stara. Była baletnica, która chodzi o lasce. Chłodna emocjonalnie. Nie wiem co sobie o nim nawyobrażała, ale to ona (w POTO) upiera się, że Christine była tak dobrze nauczana ( no ba, z takim mistrzem) protestuje, przeciwko pułapce w Don Juanie, ruga Carlottę za uwagi „w obecności kompozytora”. Cokolwiek czuje Madam Giry jest silne, ale pewnie też głęboko schowane. Ona nie ma kontaktu z własnymi emocjami i sama się do końca do nich nie przyzna. W miłe mądre staruszki nie wierzę. Spotkałam ich w życiu tyle co jednorożców.
I w takim środowisku rośnie mała Meg. Mała Persefona – Afrodyta. Mitologizuje Upiora, szlag ją trafia z zazdrości, ale chce być bezinteresowna. I pierwsza przedostaje się do jego kryjówki żeby go ratować przed tłumem. I bierze maskę.
Tatatttm, minęło 11 lat.
Madam Giry jest już nie tylko oschła i zamknięta. Jest zgorzkniała pozbawiona złudzeń i wściekła. Ponieważ sama w żaden sposób nie może być przez niego traktowana jak kobieta ( sama się tak nie traktuje) to w jakiś sposób projektuje swoje pragnienia na córkę. Jak stara żona która będzie mężowi podkładać młodszą. Najgorsza, wstrętna dominująca Demeter. Aż boli.
Meg jest po 11 latach bycia blisko despotycznej, apodyktycznej i pozbawionej empatii matki. Jedyne co ją trzyma na powierzchni to miłość do Upiora. Zrobi wszystko, będzie tańczyć, pójdzie do łóżka z połową Nowego Yorku, byleby mu iść na rękę. I cały czas ma nadzieję. Żeby tylko raz spojrzał, zauważył, docenił. Cokolwiek. A on sprowadza Christine. Ona porwała tego dzieciaka z desperacji i rozpaczy. To jest wstrząsające. Żeby raz spojrzał, wysłuchał jak ją boli. To jest to samo co on zrobił z Roaulem. ZWRÓĆ UWAGĘ JAK MNIE BOLI. Wysłuchaj, zrozum, spójrz tu!
2) Raoul.
W ostatniej wersji POTO bardzo mi się podobał. Młody odważny zakochany chłopak. Zdecydowany i uczciwy. I co dostaje? 10 lat z kobietą która ko nie kocha. Mówi że i owszem, ale cały czas między nimi jest jakiś cień. Moja przyjaciółka pisała kiedyś taki rewelacyjny tekst o Ariadnie i Dionizosie, gdzie między dwoma boskimi ciałami leżało cały czas widmo ciała śmiertelnika. On nie rozumie jej marzeń jej muzyki. Dał jej wszystko a dostał kupie popiołu. Jak po 11 latach nie zostanie pijakiem to ja już nie wiem co. Mógł sobie strzelić w łeb. Davil Take The Hidmost jest zdecydowanie najlepszą sceną spektaklu. Po pijaku ludzie czasem mówią prawdę. On już czuje ulgę. Nich to się wreszcie skończy. Niech go zdecydowanie wybierze i udowodni że go kocha, albo niech spada. I myślę że wyjechał ze spokojem.
3) Christine
Gina Beck to w POTO bardzo fajnie zagrała. Zagrała Christine która mogła doprowadzić do takiej a nie innej sytuacji. Mój pan Kocur powiedział coś ciekawego. „Ona jest negatywna postacią. Złą. Albo nie to jest niedobre słowo. Ona jest DESTRUKTWNA. Niezdecydowana. Potrafi tylko stać, śpiewać i niszczy wszystko wokół.” Nie ma tak naprawdę kontaktu ani z Upiorem ( którego się boi) ani z Raoulem. Ona musiała na końcu zginać by ich od tej destruktywnej miłości uwolnić. I tu nawet pasuje ta scena miłosna w ciemnościach. Ona jest jak ktoś kto chce, ale się cofa. Otwiera drzwi, a potem odskakuje. Przyszła do niego, ale już w świetle – które być może dało by Upiorowi pewność że go akceptuje – to już było dla niej za dużo. Czemu nie skoczyła z mostu po Beneath...? Bo nawet na to była zbyt niezdecydowana. Ona zasadniczo stała gdzie ją postawili. Bo był obok Raoul który nie wymagał tłumaczeń, być może ( moje domysły) przełożył ślub, wspierał. Więc poszła z prądem. Jak zawsze.
W scenach z POTO są dwa ciekawe momenty. Po pierwsze kiedy proponują jej zdradę w Don Juanie ona się nie waha, czy zdradzi – ona się jak zwykle o siebie boi. A dwa w samym Don Juanie ona moim zdaniem bardzo późno zauważa że to jest Upiór. I zaraz chce zwiewać. Ona chciałaby ciastko mieć i ciastko zjeść. Być bezpieczną żoną pięknego arystokraty – i mieć swojego anioła, który jej przypomniał ojca.
4) Upiór
Kiedy patrzy się na tą całą Fantasmę w LND to nasuwa mi się słowo Spaczona. W jakiś sposób kulawa, skrzywiona, chora. On nie potrafi się uwolnić od Christine, żyje tęsknotą i poczuciem winy. I to go spala. I pewnie albo by sobie strzelił w łeb, albo w tym trwał, gdyby nie kłótnia z Madam Giry. To był okrzyk rozpaczy „ a szlag z tym wszystkim, niech mi choć jeden raz zaśpiewa, a potem już mogę umierać”. Co do sceny miłosnej w ciemnościach i jego odejściu. Opinia i moja i Kocura jest taka, że jak najbardziej miał prawo to zrobić. Ze strachu, w odruchu empatii, że z nim będzie lepiej, a to było złe i on na to nie zasłużył. Zresztą on ma ogólnie tendencje do wyciągania po coś rękę – tak długo jak ma pewność, że tego nie dostanie. Tak było z tym pocałunkiem w POTO. Najpierw się odgrażał, że ma z nim zostać na wieki, a kiedy go pocałowała, to mógł już tylko powiedzieć „ a wiesz, może z nim będziesz szczęśliwsza, gdzie mi do ciebie”. Stwierdzenia że „on tak by nie postąpił, w ogóle mnie nie przekonują”. On tak nie p o w i n i e n postępować, nie powinien jej zostawiać, ale nie był w pełni zrównoważonym, dojrzałym emocjonalnie człowiekiem. Na punkcie fizyczności miał taką traumę, że jeżeli nie był w 100% pewny, ze jest akceptowany to musiał uciec. Nawet jeżeli zaraz potem tego żałował, to już nie było jak wrócić.
Reżyser chciał go uwolnić od tej traumy i dać coś w zamian. Moim zdaniem w The Beauty Underneath on ma euforię nie tyle ojcostwa co k o n t a k t u z kimkolwiek. Ostatnio takowy miał przez lustro, bo potem już nie. Nie wiem czy zostawienie mu syna jest dobrym pomysłem dla obojga. Łatwo im nie będzie, trudno mieć ojca który w ciągu 5 minut musi emocjonalnie dorosnąć. Ale wydaje mi się, że jest szansa. Bo ten dzieciak nie był tak durny jak Christine i można cokolwiek zacząć z czystą kartą.
Dla mnie cały spektakl nie jest o miłości. Jest o tym, co się dzieje z ludźmi po 11 latach złych wyborów i niezdecydowania. I o tym, że można być tak zasłuchanym w czyjś g ł o s ( czyli warunek fizyczny) że nie widzi się obok całkiem prawdziwej Persefony.
Całe tło rodem z wesołego miasteczka i kabaretu też bardzo mi się podobało. Kojarzyło mi się z książką Mądre Dzieci Angeli Carter. Kabaret i rewia nie są znowu tak daleko od teatru i opery. To nieślubne dzieci tych samych rodziców.
I jeszcze kilka słów o masce. Tak się zafiksowałam na tym co pisano w necie i na nawiązaniach do Upiora Manhattanu ( dużo, dużo słabszego) że myślałam że to jest maska upiornego clowna. To jest maska kobieca. To jest głowa Lalki – Christine po latach. Jego pięknego obrazu który sobie stworzył, tak jak tą lalkę, i który był tak niszczący i destruktywny. A poza tym, czy te ciemne oczy nie kojarzą się ze śmiercią? Nie znając libretta – patrząc na tą maskę – kobiecą ( czerwone piękne lustra) i martwą ( ciemne zapadnięte oczy) można się domyślić zakończenia.
Patrzyłam na libretto LND jako na romans – na tą najpłytszą wersję. To było trochę tak jakby patrzeć na POTO jak na horror gdzie ktoś straszy. Nie o to do końca chodzi. A Webber dalej jest mistrz. Szkoda tylko, że mu teksty jakiś baran pisał.
Tak czy inaczej jeżeli macie w Londynie czas na jeden spektakl polecam POTO, ale jeżeli jest choć cień szansy na dwa wieczory – koniecznie idźcie na LND.
sobota, 28 czerwca 2008
Ciepło i warzywa to raz.
Dwa to wyjazdy, a właściwie praca poprzetykana wyjazdami, żeby jedno i drugie upchnąć. Były 4 dni w Londynie. Cudowny, niesamowity czas. Pozostaje wciąż w nastroju zauroczenia i zakochania. Z bardzo różnych względów jeden z najbardziej udanych wyjazdów, bardzo bliski, zaczarowany, pełny cudownych miejsc. I jeszcze spełnione pewne marzenie sprzed lat.
Pewnie w lipcu, za tydzień wybieramy się za plackiem w Bieszczady ( lub Beskid Niski). Potem może Poznań na weekend, Hardkon, Jawornik. Ogólnie poprztykane jak ciasto rodzynkami. Trzeba się w życiu rozpieszczać, a co!
Co do pracy to podejście pewnego naszego klienta nie przestaje mnie zadziwiać. A zawsze myślałam, że to ja mam bałagan.
Dwa to wyjazdy, a właściwie praca poprzetykana wyjazdami, żeby jedno i drugie upchnąć. Były 4 dni w Londynie. Cudowny, niesamowity czas. Pozostaje wciąż w nastroju zauroczenia i zakochania. Z bardzo różnych względów jeden z najbardziej udanych wyjazdów, bardzo bliski, zaczarowany, pełny cudownych miejsc. I jeszcze spełnione pewne marzenie sprzed lat.
Pewnie w lipcu, za tydzień wybieramy się za plackiem w Bieszczady ( lub Beskid Niski). Potem może Poznań na weekend, Hardkon, Jawornik. Ogólnie poprztykane jak ciasto rodzynkami. Trzeba się w życiu rozpieszczać, a co!
Co do pracy to podejście pewnego naszego klienta nie przestaje mnie zadziwiać. A zawsze myślałam, że to ja mam bałagan.
środa, 11 czerwca 2008
Londyn
To jadę. Jutro rano.Zobaczyć jak Oni to zrobili. Wysmażę recenzję. To jutro o tej porze na Piccadilly Circus, Fidelio? Hasta pronto!